Το παιδί φοβάται το σκοτάδι; Ήρεμες ιδέες για τον ύπνο

Γιατί το παιδί μου φοβάται ξαφνικά το σκοτάδι;

Από τα τρία μέχρι περίπου τα οκτώ, η φαντασία των παιδιών τρέχει πιο γρήγορα από την ικανότητά τους να ξεχωρίζουν το αληθινό από το φανταστικό. Ένα μπουφάν στην καρέκλα μοιάζει με σιλουέτα με χέρια· ένα τρίξιμο στον διάδρομο γίνεται βήματα. Στο σκοτάδι βλέπουμε λιγότερα και φανταζόμαστε περισσότερα.

Οι φόβοι εμφανίζονται συχνά μετά από μια αλλαγή: καινούργιο κρεβάτι, μετακόμιση, ένα αδερφάκι, το σχολείο ή μια τρομακτική εικόνα που είδε κάπου. Άλλες φορές δεν υπάρχει κανένας φανερός λόγος, και αυτό είναι επίσης φυσιολογικό. Ο φόβος είναι αληθινός για το παιδί, ακόμα κι αν το τέρας δεν είναι.

Τι να πείτε όταν το παιδί φοβάται τη νύχτα

Οι ειδικοί της παιδικής ανάπτυξης συχνά προτείνουν να ξεκινάμε ονομάζοντας το συναίσθημα, αντί να το αμφισβητούμε. Το «Δεν υπάρχει τίποτα να φοβηθείς» λέγεται με αγάπη, αλλά μπορεί να αφήσει το παιδί να νιώθει ότι δεν το ακούσαμε. Δοκιμάστε καλύτερα: «Το σκοτάδι σε τρομάζει τώρα. Είμαι εδώ και είσαι ασφαλής.»

Μιλήστε αργά και χαμηλόφωνα. Τα παιδιά «δανείζονται» την ηρεμία των μεγάλων γύρω τους, οπότε ο σταθερός σας τόνος κάνει μεγάλο μέρος της δουλειάς. Δεν χρειάζεται να ψάξετε κάτω από το κρεβάτι για τέρατα, γιατί αυτό μπορεί να υπονοήσει ότι ίσως υπάρχει κάποιο· ένα ήρεμο «Το δωμάτιο είναι ασφαλές κι εγώ είμαι εδώ δίπλα» συνήθως καθησυχάζει περισσότερο.

• Ονομάστε το: «Φοβάσαι το σκοτάδι.»
• Καθησυχάστε: «Είσαι ασφαλής. Είμαι κοντά σου.»
• Προτείνετε κάτι να κάνετε: «Πάμε να κάνουμε μαζί τις δρακοανάσες μας;»

Φτιάξτε μια ρουτίνα ύπνου που δίνει ασφάλεια

Η προβλεψιμότητα ηρεμεί. Όταν τα ίδια μικρά βήματα γίνονται με την ίδια σειρά κάθε βράδυ, μπάνιο, πιτζάμες, δόντια, ένα παραμύθι, μια αγκαλιά και χαμηλωμένα φώτα, το σώμα του παιδιού μαθαίνει ότι έρχεται ο ύπνος και ότι δεν θα συμβεί τίποτα απρόοπτο.

Κρατήστε την τελευταία μισή ώρα ήσυχη και, όσο γίνεται, χωρίς οθόνες, και αποφύγετε τρομακτικές ιστορίες ή εκπομπές κοντά στην ώρα του ύπνου. Ένα λούτρινο, μια αγαπημένη κουβερτούλα ή λίγα λόγια που λέτε κάθε βράδυ («Καληνύχτα, όνειρα γλυκά, τα λέμε πάλι το πρωί») γίνονται μικρές άγκυρες για το παιδί.

Μικρά βήματα, όχι μεγάλα άλματα

Αν το παιδί αποφεύγει εντελώς το σκοτάδι, ο φόβος μπορεί με τον καιρό να μεγαλώσει· αν όμως το σπρώξουμε απότομα μέσα σε αυτό, σπάνια βοηθάει. Πολλοί γονείς βλέπουν ότι τα σταδιακά, παιχνιδιάρικα βήματα μέσα στη μέρα λειτουργούν καλύτερα.

Μπορείτε να παίξετε κρυφτό με φακό σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, να κάνετε πικνίκ με τα λούτρινα κάτω από μια σκηνή από κουβέρτες ή να σβήνετε με τη σειρά το φως του διαδρόμου μετρώντας ως το πέντε. Κάθε μικρή επιτυχία, όταν επαινείτε την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα, χτίζει λίγο ακόμα θάρρος.

• Παίξτε μαζί σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο μέσα στη μέρα.
• Αφήστε το παιδί να σβήνει και να ανάβει μόνο του το φως.
• Χαμηλώστε λίγο το φωτάκι της νύχτας κάθε λίγες μέρες, μόνο αν το παιδί είναι έτοιμο.
• Επαινέστε την προσπάθεια: «Ήσουν γενναίος/γενναία που έμεινες στο σκοτάδι ως το δέκα.»

Πώς να κάνετε δρακοανάσες και το φωτάκι του θάρρους στο σπίτι

Η αργή αναπνοή είναι ένας από τους πιο απλούς τρόπους να ηρεμήσει ένα ανήσυχο σώμα. Οι δρακοανάσες την κάνουν παιχνίδι: παίρνουμε αργά ανάσα από τη μύτη, σαν να μυρίζουμε λουλούδι, και βγάζουμε μια μακριά, ζεστή ανάσα δράκου. Όταν τις συνδυάζουμε με ένα μικρό φωτάκι που ελέγχει το ίδιο το παιδί, του δίνουμε κάτι να κάνει, αντί απλώς να περιμένει να περάσει ο φόβος.

Εξασκηθείτε πρώτα τη μέρα, όταν όλοι είναι ήρεμοι, ώστε οι ανάσες να είναι γνώριμες ως το βράδυ. Τη νύχτα κάντε τες μαζί, δίπλα δίπλα. Με τον καιρό, πολλά παιδιά αρχίζουν να τις κάνουν μόνα τους, και αυτός ακριβώς είναι ο στόχος.